De Loribaft-traditie is afkomstig van de nomadische stammen uit het Midden-Oosten, in het bijzonder het Luri-volk. Deze tapijten werden traditioneel vervaardigd voor persoonlijk gebruik in huis en dienden als warm beddengoed en vloerbedekking die bestand waren tegen het barre, bergachtige klimaat. Door de generaties heen evolueerden deze ontwerpen tot de uitgesproken, minimalistische stijl die we vandaag de dag kennen, geroemd om de focus op textuur en natuurlijke, verzadigde kleurstoffen.
De term 'Lori' verwijst naar het tribale erfgoed van de wevers, terwijl 'baft' simpelweg 'weven' of 'weefsel' betekent. In tegenstelling tot meer formele, gestructureerde tapijten, staan deze stukken bekend om hun vrijere, artistieke expressie. De constructietechniek geeft prioriteit aan de kwaliteit van de wol, waarbij vaak een dikkere, veerkrachtigere draad wordt gebruikt die resulteert in een zwaardere, pluche pool in vergelijking met traditionele stadstapijten.
Visueel worden deze tapijten gedefinieerd door hun eenvoud. Ze vermijden vaak de complexe, geometrische medaillons die in andere tradities uit het Midden-Oosten te vinden zijn en geven de voorkeur aan grote, open kleurvlakken die de subtiele variaties in de wol benadrukken. De diepe, donkergroene en aardse tinten die je hier ziet, zijn typerend voor de traditionele kleurenpaletten, die afkomstig waren van lokale planten en mineralen, waardoor elk tapijt een uniek, levendig karakter krijgt.
Het verzamelen van een Loribaft is een daad van behoud van een uitstervende kunstvorm. Terwijl het moderne leven de nomadische manieren uit het verleden verandert, blijven deze tapijten een vitale link naar een erfgoed van zelfvoorzienendheid en creatieve vaardigheid. Een tapijt bezitten is het bezitten van een stukje culturele geschiedenis dat de menselijke hand boven alles waardeert, waardoor deze tapijten zeer gewild zijn bij mensen die de combinatie van rauwe schoonheid en blijvende kwaliteit waarderen.